اگر همه خوبند پس هیچکس خوب نیست

یه برنامه دیدم از مسعود فراستی که درباره روانکاوی و کاربرد اون توی سینما بود. آها اینم لینکش

یه جاش مهمان برنامه برگشت گفت همه ما یه جورایی هنرمندیم و فراستی جفت پا رفت تو صورتش که اگه همه هنرمندند پس هیچکس و هنرمند نیست و...

این حرف حرف درستیه که وقتی یه معیار ارزشی برای قضاوت داریم یه سری آدما تو اون معیار برتر و یه سری اون معیارها رو ندارن. و اگه به همه بگیم هنرمند انگار هیچ تفکیکی میان بد و خوب نزاشتیم و هنرمندی هنرمندان رو بردیم زیر سوال. بدیهیه که

-بعضیا هنرمندن و بعضیا نیستن

-بعضیا خوبن بعضیا نیستن

-بعضیا مهربونن بعضیا نیستن

-بعضیا آشپزن بعضیا نیستن و...

ولی حرف اون مهمان برنامه هم درسته. یعنی همه ما به یه میزانی هنرمند هستیم. همه ما تا حد خودمون به افکارمون فرم میدیم و جنبه هنری به افکارمون میدیم و هر شب که میخوابیم اون نمایش رو مشاهده میکنیم. ولی خب یه سری آدمها قدرتشون بیشتره میتونن این توانایی رو استخراج کنن بیارن تو دنیای واقعی به نمایش بزارن. ما به اینها میگیم هنرمند. ولی همه ما هنرمندیم. به قدر قوه