یا جبار

۳ روزه دوباره حالت مریضی گرفتم و سرفه های خشک دارم و مجاری تنفسی و ریه هام میسوزه درد میکنه و شبا خواب ندارم. تب ندارم ولی الباقی علایم رو دارم. مث خیلیا تو این جور مواقع احتمال بالا میدم مبتلا شده باشم. شایدم وسواس فکریه. ولی تو این سه روز به قدری به خدا نزدیک شدم که حد نداره. اگه اینطوری به قضیه نگاه کنیم واقعا کرونا یه نعمته. تلنگریه که ادمو متوجه غرق شدن تو زندگی عادی میکنه و همین که آدم ۱ درصد احتمال مرگ رو میده باعث میشه زندگی معنوی تری داشته باشه. واقعا تا حالا به این حد حس نکرده بودم زندگی ثانیه ثانیه اش چه قدر با ارزش و اهمیته و چه جوری دارم به بطالت از دستش میدم و باید برگردم و زندگیمو اصلاح کنم.

نمیدونم کروناس یا نه ولی الحمدللهی که این روزا میگم رو شاید نظیرشو تو زندگیم نگفته بودم.

آدم باید یه چیزایی رو با استخوان حس کنه تا بفهمه یعنی چی.

به نظرم این کرونا موهبتیه برای بشر امروز که غرق در دنیا و پوله تو این قرنطینه اجباری٫ یه رجوعی به فطرت خودش داشته باشه. خداوند با تنها کردن ما تو خونه هامون فرصتی بهمون داده تا به اعمالمون و مسیری که داریم میریم فکر کنیم.

یا جبار یا رحمن یا رحیم

میگن زمان ظهور حضرت ایمان ها به شدت آزموده میشه. شاید این کرونا یه تزریق دوپینگی ایمان باشه به دل آدما تا بتونن جلو وقایع آتی بیشتر تاب و دووم بیارن. خدایا یعنی میشه؟ الهم عجل لولیک الفرج