Ends & Means

پول وسیله خیلی خیلی خوبیه. بسیاری از چیزایی که میخایم به وسیله پول حاصل میشه. یه سری جملات منتسب به چارلی چاپلین هست که میگه با پول میشه دارو خرید ولی شفا نه، میشه خونه خرید ولی آسایشگاه نه، میشه مقام خرید ولی احترام نه، میشه همبستر خرید ولی عشق نه و ... یعنی میشه وسیله خرید ولی هدف نه. ولی نکته اینجاست که برای رسیدن به هدف باید از وسیله استفاده کرد. اگر خونه نداشته باشید آسایشگاه هم ندارید، اگه دوا نداشته باشید شفایی هم در کار نخواهد بود. اگه کمر خالی نشه، عشق زن و مردی هم در کار نیست و...

پول مهمترین وسیله برای رسیدن به اهدافه و البته میتونه تنها وسیله نباشه ولی بیشتر مواقع هست. ریاضیش میشه لازمه ولی ممکنه کافی نباشه. به همین جهت تقریبا همه آدمهایی که من تو زندگیم دیدم تلاش بسیاری میکنن تا پول به دست بیارن و وارد یه رقابت اجتماعی میشن برای اینکه سهم بیشتری از پول موجود در جامعه رو داشته باشن. این رقابت باعث شده پول بدست آوردن کار سختی بشه و پول سخت به دست بیاد. مخصوصا برای جامعه ایران که جامعه فقیریه و پول توش کمه. به همین جهت سختی بیش از حد پول بدست آوردن و این که آدم هی کار میکنه و خسته میشه ولی آخرش پول کمی براش میمونه، آدم رو نسبت به پول حریصتر میکنه. این حریصتر شدن یه کار عجیبی با آدم میکنه و اون اینه که پول رو از جایگاه وسیله به جایگاه هدف میرسونه. آدما پولی که سخت به دست آوردن رو راحت (برای رسیدن به اهدافشون) خرج نمیکنن. عمری میگذره و فقط جمع کرده. نه مسافرت رفته، نه اون چیزایی که دوست داشته رو خریده. فقط جمع کرده. و در انتها میمیره و به بچه هاش ارث میرسه. این بده. خیلی باید از لحاظ روانی تلاش کرد که به بیماری پول هدفی مبتلا نشیم.

در انتها یه قصه هم بگم که بچه بودم، روزی مادرم به پدر بزرگم گفت، بابا چرا اینقدر پول جمع میکنی؟ جواب داد میخام پسرم کار نکنه تا آخر عمرش. مرحوم خیلی پسر دوست بود. شبیه پدر فیلم برادران لیلا. وقتی مرد به پول الان مثلا 100 میلیارد به ارث گذاشت. داییمم پارکینسون گرفت و عمرش به خوردن پولا قد نداد. پولا رسید به پسر 25 سالش که هنوز به مرض پول هدفی مبتلا نشده. اون الان داره پولا رو میخوره. هر شب با رفیقاش جمع میشن عرق خوری و حسابی بریز و بپاش دارن. خرج خانوم و بهترین رستورانا میکنه و بنز سوار میشه با راننده.